تبلیغات
فروش فیلم بلوری - The Hobbit 2 : The Desolation Of Smaug (هابیت: ویرانی اسماگ)

کارگردان :

Peter Jackson

نویسنده : Fran Walsh

بازیگران : Ian McKellen, Martin Freeman, Richard Armitage

خلاصه داستان : در حالی که اسماگ، اژدهای مخوف قسمت اول از گرسنگی در قصر شکایت دارد، هابیت ها از طریق مخفی شدن در بشکه های چوبی و گذر از رودخانه قصد دارند خود را به قصر برسانند ..

http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/12/logo-trans.png



جلوه های ویژه در اقتباس های سینمایی پیتر جکسون از کتاب های جی. آر. آر تالکین نقش مهمی داشته اند اما در «ویرانی اسماگ» که قسمت میانی سه گانه ی سینمایی «هابیت» است، آنها در مرکزیت اثر قرار می گیرند. این نکته الزاماً پیشرفتی مثبت به شمار نمی رود زیرا به قیمت از دست رفتن چیزهایی صورت می گیرد که تماشاگران برای آن ارزش قائلند، مواردی مانند پرورش شخصیت و باز کردن داستان. «ویرانی اسماگ» که به صورت 3 بعدی فیلمبرداری و نمایش داده شده و سکانس های اکشن کامپیوتری طولانی و زیادی دارد، بیشتر ظاهر و حال و هوای یک بازی ویدئویی را دارد تا اینکه به یک فیلم سینمایی شبیه باشد. دومین قسمت «هابیت» ویژگی های دوست داشتنی ای هم دارد - کارگردان سرزمین میانه را مثل همیشه فریبنده و مسحور کننده تصویر می کند - اما غرور و تکبر که از مشکلات «یک سفر غیر منتظره» بود، اینجا به شکل مسئله ای حادتر بروز می کند.

http://naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/hobbit2/hobbit2/3332323.jpg«ویرانی اسماگ» بیش از حد طولانی و از نظر تصویری شلوغ است که کسی جز طرفداران جان سخت داستان و جکسون آن را دوست داشته باشد. طرفداران وسواسی و سختگیر تالکین - آنهایی که برای نوشته های تالکین حرمتی مانند کتاب مقدس قائلند- ممکن است وحشتزده شوند. بسیاری از صحنه ها و خرده داستانهایی که زمان نمایش فیلم را به خود اختصاص می دهند هیچ شباهتی به هیچ یک از نوشته های کتاب ها ندارند. گرچه جکسون داستان اصلی را تغییر نمی دهد اما با آن مانند یک زمینه و طرح اجمالی برخورد می کند. کمتر از 50 درصد چیزی که در طول فیلم «ویرانی اسماگ» روی پرده می رود از داخل کتاب «هابیت» گرفته شده است. بقیه ی آن گلچینی از یادداشت های تالکین و تخیلات جکسون است.


فیلم از همانجایی شروع می شود که قسمت قبلی تمام شد؛ جایی که بیلبو بگینزِ هابیت (مارتین فریمن)، گاندالفِ جادوگر (یان مککلن) و 13 دورف به رهبری تورین اوکنشیلد (ریچارد آرمیتاژ) به سفر ماجراجویانه ی خود ادامه می دهند. بعد از اینکه برخورد و مقابله با فرمانده ی اورک ها، آزوگ، پایان بخش «سفری غیر منتظره» بود، گروه به یک موجود تغییر شکل دهنده به نام بئورن برخورد می کنند. آنها پیش از آنکه به جنگل میرکوود، جایی که عنکبوت های غول آسا و الف های بی استفاده منتظرشان هستند، وارد شوند، شب را در خانه بئورن می گذرانند. بعد از اینکه مذاکرات میان تورین و پادشاه الف ها ترندویل (لی پیس) بی نتیجه می مانند، بیلبو به دورف ها کمک می کند که از چنگ اسیر کننده ی خود فرار کنند. آنها به سفر خود به سوی لونلی مانتین، جایی که اژدهایی به نام اسماگ (با صدای بندیکت کامبربچ) منتظرشان است، ادامه می دهند و اورک ها هم به دنبالشان هستند. در همین حین، گاندالف که از گروه اصلی جدا شده از دُل گولدور، قلعه ی سرزمین نکرومانسر، بازدید می کند و متوجه می شود که سائورون به سرزمین میانه بازگشته و برای جنگ آماده می شود.

http://naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/hobbit2/hobbit2/Screen%20Shot%202013-12-18%20at%2011.15.28%20AM.jpegیکی از پیشرفت های آشکار فیلم نسبت به «یک سفر غیرمنتظره» مربوط به ریتم فیلم است. این فیلم مانند فیلم قبلی در روند پیشروی خود تعلل نمی کند. بلکه از یک سکانس اکشن به سکانس اکشن دیگری وارد می شود و گاهی اوقات فرصت نفس کشیدن هم به خود نمی دهد. متأسفانه اتکای بیش از حد جکسون به تصاویر کامپیوتری در طول بسیاری از این سکانس های پر انرژی و مهیج باعث ضایع شدن حس و حال آن می شود. اکشن زمانی به بهترین شکل جواب می دهد که بیننده با شخصیت ها همذات پنداری داشته باشد و احساس خطری واقعی به او دست بدهد. این عناصر در فیلم حاضر وجود ندارند. بسیاری از سکانس های اصلی «ویرانی اسماگ» حسی شبیه به صحنه هایی جدا شده از یک بازی کامپیوتری یا چهارچوبی برای ترن های بازی در شهربازی ها دارند. فرار با بشکه ها نمونه ای از این صحنه هاست که حالتی شبیه به یک سکانس انیمیشنی بسیار نزدیک به واقعیت دارد. با اختصاص دادن این حجم بالا از زمان فیلم به سکانس های اکشن (درون لونلی مانتین سکانسی وجود دارد که 30 دقیقه به طول می انجامد)، جکسون مجبور است فیلم را در یک نقطه ی تعلیق به پایان برساند. این صحنه نقطه ی پایانی عجیب، خام دستانه و سر هم بندی شده است که ممکن است باعث عصبانیت برخی تماشاگران شود.

http://naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/hobbit2/hobbit2/997012_608845815817694_499529848_n.jpgاعتراف می کنم، اژدها ظاهر بسیار فوق العاده ای دارد و دستاورد بزرگی ست، بخصوص وقتی که روی پرده ی سینما در کمال جلال و شکوه خود دیده می شود. بندیت کامبربچ صداپیشگی اسماگ را با سنگینی و جذبه ی مناسبی انجام می دهد (و فرصت پیدا می کند تا با مارتین فریمن، همبازی خود در «شرلوک هلمز» مراوده داشته باشد). با این وجود چیزی که نقطه ی برجسته ی اثر بود تنها برای اینکه مهارت فنی اعجوبه های جلوه ی ویژه را بیشتر به رخ بکشد، کش پیدا می کند و طولانی می شود. ظاهر فیلم در کل عجیب و نامتجانس است؛ در نیمه ی دوم فیلم رنگ ها آنقدر دیسچوره (روشن شده و متمایل به سفید) هستند که «ویرانی اسماگ» بعضی اوقات تک رنگ (مونوکروم) به نظر می رسد. موسیقی متن هوارد شور که معمولاً‌ شایسته ی تحسین است، در این فیلم به شکل ناامید کننده ای یکنواخت و بی فراز و نشیب از کار در آمده است.

http://naghdefarsi.com/images/stories/rooz/naghd/hobbit2/hobbit2/Screen%20Shot%202013-12-18%20at%2011.16.25%20AM.jpegطرفداران «ارباب حلقه ها» بازگشت لگولاس (اورلاندو بلوم) را با آغوش گرم پذیرا خواهند شد. با وجودی که در کتاب تالکین نامی از او برده نشده است، حضور مجدد او نمونه ای از اقتباس آزادِ هنری و تأثیرگذار است. این موضوع در مورد وارد کردن توریل (اوانجلین لیلی) نیز صدق می کند که مخلوق فیلمنامه نویسان اثر، فرن والش، فیلیپیا بوینز و پیتر جکسون است. توریل دست کم به «ویرانی اسماگ» وقاری زنانه می بخشد و بخش مربوط به پردازش شخصیت او گرچه ممکن است محدود باشد اما قابل توجه و کنجکاوی برانگیز است. بهترین شخصیت تازه اضافه شده به «ویرانی اسماگ»، بارد (لوک ایوانز)، قهرمان لیک تاون است که داستان او گسترده تر از آنچه تالکین نوشته، پرداخته شده و وسعت یافته است.

از منظر بصری، «ویرانی اسماگ» حداقل در توانایی خود برای ایجاد تصاویر زیبا و خوش منظر، موفق عمل می کند. با این وجود فیلم به دلیل فقدان تأثیر احساسی که در «یاران حلقه»، «دو برج» و «بازگشت پادشاه» وجود داشت، نمی تواند به لایه های درونی تر ذهن بیننده نفوذ کند و آن را برانگیزد. این فیلم برای کسانی که فکر می کنند فانتزی حماسی تنها به معنی وجود هیولا و تعقیب و گریز و جنگ است، اثری در این شاخه محسوب می شود. ممکن است دیگران بگویند که قضاوت کردن قسمت میانی یک سه گانه پیش از تماشای هر سه قسمتِ آن عادلانه نیست، اما جکسون نتوانسته وظیفه ی خود در ساختن «ویرانی اسماگ» به عنوان یک اثر مستقل را با موفقیت خاصی به انجام رساند. این فیلم مانند اندوخته ی گنج اژدها زیبا و گسترده است اما جانمایه و جوهر و مفهوم لازم را ندارد.




فروش فیلم بلوری